door Suzanne Kempeneers

 

Theodoor Dirkx  spreekt via de beelden die hij plukt aan de oever van de Schelde, die hij redt op een afbraakterrein of vindt aan een verlaten kerkhof. Het zijn dingetjes, voorwerpen, voor sommigen rommel. Maar voor Theo zijn het onderdelen van het grote geheel. Hij schrijft immers nieuwe werkelijkheden door oude materialen samen te brengen. Een eigen werkelijkheid die soms helemaal naar de diepte gaat, soms naar een onmetelijke hoogte.

‘Nee, ik geef ze meestal geen titel’, zegt Theo, ‘dan ligt het zo vast.’ En dat is het laatste wat hij wil: dingen vastzetten. Dat zie je letterlijk in zijn werk: steeds meer werkt Theo met losse delen die op natuurlijke wijze in elkaar vallen, zonder lijm of schroef. Als de natuurlijke gang van zaken wil dat het uit elkaar valt, zal het dat ook doen en zal ook dat weer zijn betekenis hebben. Het zijn veranderende denkbeelden.

Vorm in interactie – Werd Theo’s werk beïnvloed door zijn therapeutische opleiding in de Interactionele Vormgeving? Of vond hij deze opleiding door de essentie die hij uit zijn werk leerde? Speelt hier het systemische principe van de wederzijdse beïnvloeding? Of is het een synchroniciteit die een collectieve ondertoon verraad?

‘Ach, denken maakt dingen kapot, dan komt de grote twijfelaar naar boven.’ Denken is niet zijn ingang, maar doen…

Zo komt ook zijn werk tot stand: snuffelen aan een stuk hout of verroest metaal, voelen aan de textuur, kijken naar de vorm, luisteren naar het verhaal van zijn bestaan…

En dan wordt er iets geraakt, binnenin, waardoor het gevoel de regie overneemt en zonder vooraf bedachte realisatie de vormen samenbrengt tot een geheel dat we dan Kunst noemen.

Kunst omdat het zoveel talen spreekt.
Kunst omdat het ethiek en esthetiek vermengt in een onwezenlijke schoonheid.
Kunst omdat het verder reikt dan woorden.
Kunst omdat het raakt.
Kunst omdat het elke toeschouwer de ruimte laat zijn eigen verhaal te creëren waardoor de kijker zelf op zijn of haar beurt een beetje kunstenaar wordt.

FB

‘Mijn werk is even persoonlijk als liefde of geloof.’

Hij schrijft zichzelf, zijn eigen essentie neer in de cryptische beelden en metaforische klanken van brokstukken van de aarde die hij daarmee een nieuw leven geeft – zonder ze te willen onttrekken aan de vergankelijkheid van het leven.

‘Als je goed voor de Goden zorgt, zorgen die ook goed voor jou.’ Is het een fantasiewereld? Ach, we zouden het religie kunnen noemen – maar dan raken we al snel verzand in wereldse discussies omdat cultuur religie heeft verdund tot regels en waarden en normen. Terwijl het juist gaat over het overstijgende – over een meerwaarde die niet te vangen is in een bijbel of een Koran. Het grijpt terug naar de archetypische wereld die er al was, lang voor Jung er woorden voor vond en die ook die woorden weer overstijgt.

“Het kunstwerk op zich is slechts een verstilde vorm van een boeiend proces.”

Theodoor Dirkx is ondertussen al enkele jaren de vormgever van de educatieve academie (interieur, website, publicaties en activiteiten). Voor opdrachten en/of atelierbezoek kan je hem bereiken op info@theodoordirkx.be  of op gsm 0485 607 678.

www.theodoordirkx.be